TOR 15
In de avond vergezellen een man en een vrouw een zes potige robot over de weg een heuvel op. Het regent en aan de rand van de weg loopt er een stroom water langs hen naar beneden. Beide hebben geweren vast en dragen een zwarte militaire uitrusting met een volledig afgesloten helm. Tussen hen in loopt de ‘Tor-robot’, een doodskist met zes poten. Uit de voorkant van het vierkante zwart stalen lijf steekt de korte loop van een kanon. De servomotors van zijn zes poten zoemen luid terwijl deze de heuvel op klautert.
- ‘Luce, Kremweg 23. We zijn er.’, Zegt de man met de letters MASD op zijn uniform terwijl hij naar een blauwe brievenbus wijst. Ze knikt, zwaait haar geweer over haar schouder en maakt een compartiment op de rug van de tor open.
- ‘Ik open een kanaal en dan kunnen we aan de slag!’, voegt hij er aan toe. Hij typt wat op een touchpad op zijn linkeronderarm. Na een moment van stilte zegt hij ferm:
- ‘Dit is tor-eenheid 15, wij zijn aangekomen op locatie. Verkenning wordt uitgevoerd door H.L.B.L.. Ikzelf ben M.A.S.D. en begeleid de tor.’
Zij heeft ondertussen een tweede robot uitgepakt, geel van kleur en zo groot als een hond. Ze plugt de kabel van een afstandsbediening in het touchpad op haar onderarm. Ze beweegt de joysticks op de afstandbediening. De kleine robot staat op en loopt langs de brievenbus via het pad omhoog. Na een tijdje zegt ze:
- ‘Het huis is een eind verderop. Meting geeft dertig aan dus we kunnen nog stuk verder.’
Ze stapt van de weg af en begint door het natte hoge gras de heuvel te beklimmen. Als bevroren kijkt hij hoe ze de heuvel beklimt. Hij slikt, recht zijn rug en zegt:
- ‘Helder! Tor eenheid rukt op. We verplaatsen ons richting het doelwit.'
Dan gaat ook hij van de weg en klimt net grote stappen de heuvel op. Met een zoemend geluid komen de servos van de Tor weer in beweging als deze hem volgt. Terwijl hij de heuvel beklimt doemt er een blauw huis op. Op het pad voor het huis staat de kleine gele robot. Zij staat zeker 50 meter verwijderd van de voordeur. Als hij en de tor bij haar zijn aangekomen zegt ze:
- ‘Meting geeft nog steeds dertig aan. Het komt van onder het huis, dus het slaapt nog.’
- ‘Mooi. Ik begin aan de voorbereiding van de Tor.’ zegt hij. Nu zwaait hij zijn geweer over zijn schouder. Hij prikt een tabel vanaf de robot in zijn touchepad en typt. De tor beweegt zich zodat het recht tegenover het huis staat, met het kanon op de voordeur gericht. Vanuit het binnenwerk klinken er mechanische geluiden. Dan zegt zij plots:
- ‘Meting loopt op! veertig, vijfenveertig, zevenenveertig’
Hij schrikt en er klinkt paniek in zijn stem als hij zegt:
- ‘Kijk is aan! Tor is geladen met ‘scheur-schot’. Maak je klaar voor het verwijderen van de beveiliging.’
Beide doen een paar passen naar achteren, waardoor ze achter de Tor staan.
- ‘Stabiel zestig. Het doelwit is actief en zou zich achter de voordeur moeten bevinden.’, zegt zij.
- ‘Mooizo, de beveiliging is er af. De Tor is klaar om te vuren op het doelwit’, zegt hij en knielt, pakt zijn geweer en richt deze uit voorzorg op de deur. Zijn hart begint sneller te kloppen.
- ‘Laten we kijken of ze thuis is.’, zegt hij, maar blijft op de voordeur gericht.
Zij knielt ook in het gras en drukt een toets in op het joystick. Vanuit de kleine gele robot schijnt er een fel licht op het huis. Het gaat een aantal keer aan en uit, maar er lijkt niets aan het huis te veranderen. Dan drukt zij op een andere toets en begint te spreken, maar haar strenge stem klinkt luid vanuit de kleine robot:
- ‘Hallo? Hallo!… Ik sta buiten.’
Wederom veranderd er niets aan het huis en de twee robots en hun begeleiders staan geruisloos te kijken. Zij zucht en beweegt de joysticks. De kleine gele robot loopt naar de veranda, direct in het vuurbereik van de tor. Moeiteloos klimt de kleine robot de trap op en blijft voor de voordeur staan. Dan ontvouwt zich er een arm zich vanaf de rug van de robot. Aan het end van de arm zit een grijper die zich naar de deurklink beweegt. Ze beweegt de joysticks met uiterste precisie en de robot doet langzaam de klink omlaag. Dan beweegt ze robot verder de veranda op. De deur wordt langzaam geopend en de duisternis van de hal wordt zichtbaar. Zonder het door te hebben stopt hij even met ademen. Zij stuurt beweegt de kleine gele robot zo snel als ze kan uit het vuurbereik van de tor. Dan gebaard ze met drukke handsignalen naar hem. Na een paar tellen verbaast naar haar te hebben gekeken drukt hij snel en onhandig op zijn touchpad. Een fel licht schijnt vanuit de Tor op het blauwe huis en in de hal. Vanuit de donkere hal verschijnt er een ijzingwekkend beeld. Als door haat overkomen stormt er een bleke vrouw met holle ogen naar door de voordeur naar buiten. Voor dat iemand ook maar te tijd heeft om te reageren klinken er oorverdovende kanonschoten. Het lijf van de vrouw valt voorover van de het trapje de veranda af en blijft bewegingsloos in het gras liggen. Hij zit aan de grond genageld. Enerzijds in opperste alertheid van de adrenaline vawege het beeld vand e vrouw op zijn netvlies, anderzijds verdoofd door de kanonschoten die hij in zijn hele lijf gevoeld heeft. Na enkele seconden van stilte zegt zij:
- ‘Meting van nul.’
Hij slaakt een zucht van opluchting en toetst wat op het touchpad en er klinken weer metalen klik in het metalen lijf van de Tor.
- ‘Het doelwit is uitgeschakeld. De veiligheid staat er op en de Tor is veilig. Missie geslaagd, ik herhaal, missie is geslaagd. Stuur de ‘Burner Boys’ maar. TOR 15 over en sluiten.’, zegt hij en staat langzaam op.
Hij is compleet buiten adem. Zij heeft ondertussen de kleine robot terug laten komen en ontkoppeld de afstandsbediening.
- ‘Sandra van der Heuvel’, zegt hij.
- ‘Wat?’, zegt ze terwijl ze de kleine robot in de koffer opbergt.
- ‘Zo zou ze hebben geheten, die vrouw.’
- ‘Hm’, zegt ze.
- ‘Hoe ze ook heette er was niks meer van haar over’, voegt ze er aan toe, waarna ze de koffer met de kleine robot weer op de tor zet. Hij lijkt te denken.
- ‘Denk je niet?’, vraag hij na een paar tellen.
- ‘Nu helemaal niet meer.’, zegt ze terwijl ze haar geweer weer van haar rug haalt.
Ze kijken elkaar aan, maar zien enkel het zwarte plaat van elkaars helm.
Geschreven in 2022
Ga naar Grijs: Encyclopedie / Ga naar Verhalen / English