Rode straten
Laat me je het verhaal vertellen over het dorp en het beest.
Er was eens een klein dorpje aan de rand van een bos. In dat bos leefde een groots beest. De dorpelingen wilden er hout kappen en op wild jagen, maar ze durfden niet ver te gaan. Tegelijkertijd was het beest ook bang voor de dorpelingen en verliet het het bos nooit. Nadat de angst onder de dorpelingen groeide, besloten ze dat het beest weg moest. Ze trokken de dapperen en de dommen aan om op het beest te jagen, maar het bange beest antwoordde altijd genadeloos.
Op een dag kwam er een mysterieuze vrouw naar het dorp. Ze ging naar de rand van het bos en maakte een vuurtje. Daar maakte ze wat vlees klaar en presenteerde het op een stenen plaat. Diep in het bos rook het beest het heerlijke vlees en volgde zijn neus. Toen hij de rand van het bos bereikte, zag hij het vlees, maar ook de vrouw, dus ging hij terug. De volgende dagen kwam de vrouw en bereidde het vlees keer op keer totdat het beest uit het bos kwam. Het kostte de vrouw weken om bij het beest te komen en maanden om hem aan te raken. Maar na een heel jaar begroetten ze elkaar als oude vrienden.
Op een dag maakte ze van het beest een sjerp met prachtige stof en prachtige geborduurde details. Het beest droeg het met trots. Ze leidde hem vervolgens naar het dorp. Eerst aarzelde het beest, maar toen volgde hij. In het dorp benaderden de mensen het beest voorzichtig. Ze begroetten hem en het beest begroette terug. Steeds meer mensen stroomden de straten binnen. Ze waren opgelucht en begonnen te juichen. De komst van het beest luidde een feestweek in. Daarna bleef het beest bij de dorpelingen die in harmonie leefden.
Normaal gesproken zou iedereen nog lang en gelukkig leven en zou het sprookje eindigen. Laat me je de rest van het verhaal vertellen:
Het beest en de dorpelingen leefden zij aan zij. Het beest jaagde met hen en bewaakte het dorp. Hoewel de vrouw, die het beest zeer dierbaar was, vertrok op zoek naar een ander avontuur, genoot het beest van zijn veilige, luxueuze leven.
Met toegang tot het bos groeide het dorp in slechts een paar jaar tijd uit tot een uitgestrekte stad. Naarmate het dorp groeide, gingen sommige mensen weg en kwamen er andere. Het was een vreemd gezicht om een beest midden in de stad te zien. Deze nieuwe mensen gaven het beest nooit veel aandacht en probeerden zelfs afstand te houden. Het beest verloor langzaam zijn band met de stad en de stedelingen met het beest, als ze er ooit al een hadden gehad. Het beest begon zich weer onwelkom te voelen en met niet veel van het bos meer over, bracht het beest het grootste deel van zijn tijd door met luieren in de tuin van de stad.
Op een gegeven moment begonnen de stadsmensen het beest de schuld te geven van ongeluk en ziekte. Het zou niet lang duren voordat de nieuwe bewoners de gevoelens van de oude overnamen en het beest weg wilden hebben. Ze stuurden een troepenmacht van gewapende mannen om deze dreiging het hoofd te bieden. De gewapende mannen, onwetend van het zachtmoedige wezen in hun tuin, naderden en het beest werd bang. Toen de angst terugkeerde naar het beest, bloeiden oude gewoonten op. Toen de mannen aanvielen, gedroeg het beest zich gewelddadig als een bang dier. De mannen wierpen zich op het beest, als vlees in een maalmolen. Het beest sneed een bloedige strook uit de stad en kleurde de straten rood.
Uiteindelijk was de stad geschokt en zou het beest terug de wildernis in rennen. Hun beider verhalen zijn nog lang niet ten einde, maar ze zouden nooit meer met elkaar verweven raken.
Geschreven in 2016
Terug naar de Verhalen pagina / English