Het verhaal van Gael
Ga naar Het verhaal van Gael: Bibliotheek / English
Proloog
Gael ging het kleine huis binnen waar hij en zijn moeder woonde. Moe van de dag werk deed hij zijn leren handschoenen uit en waste zijn handen. Er klonk een stem vanuit een andere kamer.
- ‘Gael? Ben jij dat?’
Gael liep naar de kamer waar zijn oude moeder ziek in haar bed lag en ging naast haar zitten.
- ‘Hoe is het met je, moeder?’
- ‘Moe’, zei ze.
- ‘Meer van hetzelfde?’
Ze knikte
- ‘Meer moe dan gisteren, waarschijnlijk niet zo moet als dat ik morgen zal zijn’.
- ‘Hoe ver zijn jullie gekomen?’
- ‘Ik denk dat we morgen klaar zijn met de tarwe oogst. Al thans dat hoop ik.’
Gael’s moeder glimlachte. Ze wist maar al te goed dat Gael de tarwe oogst verschrikkelijk vond.
- ‘En hoe gaat het met de kruiden?’
- ‘Wilgskap doet het goed! En de Schilders Karamijn lijkt ook te overleveren.
- ‘Goedzo’, zei ze en ze staarde een tijdje naar het plafond. Gael bleef naast haar zitten.
- ‘Blijf je hier?’, vroeg ze.
- ‘Ik blijf bij je moeder’
- ‘Nee, ik bedoel als ik weg ben, blijf je dan op de boerderij?’
- ‘Natuurlijk blijf ik!’
- ‘Je zou weg kunnen gaan...’
Gael had nog niet echt nagedacht over de tijd na zijn moeders dood.
- ‘Ehm, ik zou in de lente weg kunnen gaan. Leanhan zou de kruiden een tijdje kunnen onderhouden’.
- ‘ Ik denk dat je weg zou moeten gaan’
- ‘Wat bedoel je?’
- ‘Je broer heeft Serah, en vind het hier geweldig. Jij wilde altijd al de boerderij verlaten’.
Jij moet hier niet wegkwijnen, net als ons. Ga de wereld zien!
- ‘Moeder…. Ik...’,
- ‘Beloofd me gat je gaat’
- ‘Dat kun je niet van me vragen’.
- ‘Dat kan ik en dat doe ik! Gael, er is een hele wereld op jou aan het wachten is’.
Gael bleef stil.
- ‘Alsjeblieft Gael...’
- ‘Oke...’
- ‘Oke wat?
- ‘oke ik beloof de boerderij te verlaten’
- ‘Goedzo.’,
Ze draaide zich om en sloot haar ogen. Gael stond op en verliet haar bed.v Hij dacht na waar hij naar toe zou gaan terwijl hij het huis verliet. Achter zich sloot hij de houten deur.
Het verhaal gaat kort verder in Het verhaal van Gael: Ik ben vissen
Hoofdstuk 1
Het is twee weken geleden sinds Gael de boerderij verlaten heeft. Nu zijn moeder gestorven was, gaat Gael zijn belofte aan haar nakomen. Vandaag zou hij op zijn bestemming aankomen: De universiteit van Challiste. Toen hij jonger was droomde hij ervan om aan de universiteit te studeren. Nu zal hij er voor het eerst langs gaan. De universiteit dienst als een centrum voor kennis. Deze kennis wordt verzameld in het hele keizerrijk. Een groot aantal verschillende disciplines werden er onderzocht. De universiteit was zo groot dat de stad waar hij in lag enorm moet zijn. Gael had gehoord hoe groot de stad was, toch viel zijn mond open toen de stad in zicht kwam. Muren met ronde torens reikte kilometers ver. De lange reis zou het helemaal waard zijn dacht Gael. Hoe dichter hij vanmorgen bij de stad kwam, hoe meer handelaren en andere reizigers ook via hem vergezelde op de weg. Met bijna kinderlijke anticipatie volgde Gael de stroom van mensen door de enorme poort. De invloed van de Universiteit was duidelijk te zien. Gebouwen met meerdere verdiepingen en kleding gemaakt van zorgvuldig geweven stof. Dit gaf Gael heel even een ongemakkelijk gevoel, alsof hij hier niet hoorde. Dit gevoel verliet hem als een zee van stemmen hem overspoelde. Hij was het marktplein opgelopen dat gevuld was met mensen en marktkramen. In het midden van het drukke plein stond een hoge zwarte wegwijzer, met gele letters. Gael wist welke richting hij op moest, want hij had zijn reis goed gepland, maar toch betrapte hij zich zelf op naar adem hapje?! een toen hij op een van de bordjes zag: ‘Universiteit’.
Aan de weg naar de Universiteit zaten veel winkeljes. Ze verkochten notitieboeken, inkt en pennen. Gedurende zijn bezoek zou Gael zeker deze winkeltjes bezoeken, maar voor nu liep hij door. Aan het eind van de straat kwam er een grote metalen hek met een grote poort in zicht. De tralies van het hek waren donker groen geverfd en de poort op de stond met messing letters: ‘Universiteit van Challiste’. Gael stapte op de witte kiezels van het universiteits-terein en liet de drukke straat achter zich. Hij voelde zich opgewonden en geïntimideerd tegelijk. Het witte gravelpad leidde naar het hoofdgebouw. Het gebouw was ontworpen om de grootsheid van de universiteit uit te stralen. Hij was volledig gebouwd van bakstenen en had wel drie verdiepingen. Gael klom de trap op om het gebouw binnen te gaan.
Eenmaal binnen duurte het een tijdje voordat Gael georienteerd was. Verbonden aan deze ruimte waren meeredere gangen en trappen. Studenten en universiteits personeel kwamen en gingen hierdoor naar de verschillende departementen. Meeste van hen droegen gewaden. Hoewel zij verschillende stijlen van gewaar droegen waren er drie kleuren duidelijk zichtbaar. De meeste van hen droegen zwarte gewaden en sommige rood gekleurd. Op een balkon stond een man die het licht blauwe gewaad van een professor droeg. Onder dat balkon was er een hele muur van hoge balies. Boven één van de balies hing een bord met ‘Bezoekers’ waar een vrouw formulieren aan sorteren was. Gael liep er naartoe en het duurde even voordat zij hem opmerkte
- 'Is er iets in het bijzonder dat je zou willen zien?’, vroeg Suzet aan Gael terwjil ze door een gang van de universiteit liepen. Gael had gelijk een grote
- ‘Dus, is er iets speciaals dat je graag zou willen zien?’, vroeg Suzet aan Gael terwijl ze door een van de gangen van de universiteit liepen. Gael had meteen een grote grijns omdat hij zijn enthousiasme niet kon verbergen.
- ‘Ik zou graag de landbouwafdeling willen zien, als dat mogelijk is?’
- 'Natuurlijk! De agridept is het!' zei Suzet. Suzet was een slanke vrouw. Haar gladde blonde haar zat in een strakke knot. Ze zag er een beetje streng uit, wat volgens Gael helemaal niet bij haar vriendelijke houding paste.
- ‘Waarom die interesse in landbouw als ik vragen mag? Ben je een boer?'
- ‘Ik heb mijn hele leven op een boerderij gewerkt, maar ik ben altijd geïnteresseerd geweest in onderzoek naar planten. Ik ben zelfs ingeschreven als student bij een dependance ervoor’.
- ‘O, is het niet gelukt?’.
Gael aarzelde even, maar vervolgde:
- 'Ik heb me ingeschreven voor Dorringer.'
Suzet viel stil. Toen ze een jong meisje was, was er brand bij de dependance in Dorringer. De gebouwen gingen in vlammen op. Er waren zelfs nogal wat mensen omgekomen.
- ‘Was jij daar met het vuur?’, vroeg ze.
Gaël knikte.
- ‘Het was op mijn eerste dagen in Dorringer. Ik had de inschrijvingsdocumenten getekend, maar de voogdij was nog niet eens begonnen’.
- ‘O, dat is tragisch. Heb je de kans gekregen om weer te studeren?'
Het beantwoorden van die vraag deed Gael een beetje pijn. Het was een voorrecht om je in te schrijven. Hij had geen rijke familie en de aanschaf van de apparatuur kostte hen veel van hun spaargeld.
- ‘Omdat een flink deel van het personeel was overleden en alle literatuur en apparatuur was verbrand, besloot de universiteit de dependance niet opnieuw op te bouwen. Ik ging gewoon terug naar huis om op de boerderij te werken.’
- 'Het spijt me dat te horen.'
Het was moeilijk voor Gael om over Dorringer te praten. Hij had zijn droom zien branden. Thuiskomen was nog erger. Natuurlijk wist zijn familie dat de brand niet zijn schuld was, maar zijn vader en broer gaven hem stilletjes de schuld van zijn ambities. Zelfs voor zijn moeder was het moeilijk om haar teleurstelling te verbergen. Hij had jarenlang de last van het verlies gedragen. Maar hij kon er niet boos om worden. Het deed hem alleen een beetje verdriet. Gael zette de gedachten achter zich. Het was jaren geleden. Hij was nu hier, in Challiste, en hij zou zijn dagen hier niet laten verpesten.
- ‘Die inschrijvingsdocumenten moeten hier naar Challiste worden gestuurd. Dat doen ze altijd direct na de ondertekening.’ Suzet zei en voegde eraan toe: ‘Weet je wat? We halen je inschrijving onderweg op!’
Gael had Suzet nog maar net ontmoet. Ze was duidelijk een vrouw van actie. Wat hij leuk vond, maar hij wist niet of hij het document wel wilde hebben. Gael besloot het niet meer ter sprake te brengen terwijl ze door de gangen liepen.
Gael werd geconfronteerd met een zware geur van grond toen ze de grote hal van de landbouwafdeling binnenkwamen. De afdeling had een paar verschillende ruimtes, maar direct verbonden met de grote hal was de gigantische kas. Hij liep naar de ingang van de kas en keek over rijen en rijen plantenbakken vol met allerlei soorten planten. Deze plantenbakken waren gescheiden door brede paden, van waaruit studenten en onderzoekers de planten bestudeerden. Ze onderzochten de planten met delicaat gereedschap. Gael voelde zich meteen thuis. Dit herinnerde hem eraan hoe hij en zijn moeder aan de kruidentuin zouden werken. Ze brengen ontelbare uren door in de bossen op zoek naar planten. Ze kregen soms vreemde blikken van andere dorpelingen. Maar hij vond het niet erg, ze begrepen de waarde niet van het werk dat hij en zijn moeder deden. Die mensen wel, dacht hij terwijl hij naar de mensen in de kas keek. Suzet die Gael van een afstand volgde, kwam naast hem staan.
- ‘Wat denk je?’, vroeg ze.
- 'Het- het is geweldig. Het is iets moois om deze mensen aan het werk te zien!', zei Gael terwijl hij worstelde om de juiste woorden te vinden.
Suzet vroeg Gael haar te volgen. Ze leidde Gael naar het balkon met uitzicht op de grote hal van de landbouwafdeling. Achter een toonbank zat een stevige vrouw met een ernstige uitdrukking. Gael raadde waar dit over ging en begon:
- ‘Over die documenten. Ik weet niet echt of ik ze wil. Het is allemaal verleden tijd, misschien is het beter om het daarbij te laten.'
- ‘Ja, hoor, luister naar me. Ik dacht dat als we dit document hebben, we misschien met wat mensen kunnen praten en dat je misschien een tijdje stage kunt lopen. Ik zie dat je het hier naar je zin hebt’.
Gael kreeg een sprankje enthousiasme. Werk hier? Alles ontdekken wat deze afdeling te bieden heeft en een tijdje aan de universiteit blijven, zou een droom zijn. Gael zag zichzelf al door de gangen van de universiteit lopen. Maar Gael had in zijn vele moeilijke jaren geleerd zijn hoop niet te snel te koesteren. Suzet liep naar de vrouw toe.
- ‘Estelle, we zijn hier voor de inschrijving van deze man. Kun je de naam Gael zoeken in de laatste inschrijvingen van Dorringer. Kun je die documenten voor me halen?'
Estelle keek een beetje in de war door Suzets verzoek en verliet de toonbank. Suzet draaide zich echter heel tevreden om. Glimlachend ontmoette ze Gaels twijfelachtige blik, die hem verraadde.
- ‘Hoe graag ik hier ook langer zou blijven, ik kan het me niet veroorloven om hier een paar dagen te blijven voordat ik naar huis moet. Tenminste, als ze de documenten al vindt.'
- ‘Misschien kunnen we iets regelen’, zei Suzet, die weigerde Gaels pessimisme toe te geven. Hoewel ze wist dat er problemen konden zijn. Ze voegde er aarzelend aan toe:
- ‘Als we je inschrijvingsgeld bewezen krijgen, kunnen we proberen het terug te krijgen, ook al is het maar gedeeltelijk’. Gael was niet overtuigd, maar bewonderde de moeite die Suzet bereid was te gaan voor een volslagen vreemde.
- ‘Het is wel heel aardig van je dat je me helpt’, zei Gael, ‘bedankt dat je dit doet’.
- ‘Het is wel het minste wat ik kon doen’.
Ze leunden allebei op de balustrade die uitkeek op de grote hal. Of hij nu ingeschreven was of niet, hij zou een kamer huren in de stad en een paar dagen de tijd hebben om de universiteit verder te verkennen, maar zou uiteindelijk naar huis terugkeren. Terwijl hij hier op deze vreemde plek stond, gaven de gedachten aan thuis hem een veilig gevoel. Hij zag enkele studenten lezen en praten op de begane grond. Dit was een magische plek, en Gael besloot dat het het beste was om het zo te houden door hier niet te lang te blijven. Het duurde even voordat Estelle terugkwam. Ze sloeg een stapel papieren op haar aanrecht:
- 'Oke. Ik deed wat ik kon. Omdat de documenten vrij oud zijn. Ik heb alle inschrijvingsformulieren ingevuld en heb zijn inschrijving en bewijs van inschrijving hier. Ze checken uit, dus je hoeft dit formulier alleen hier te ondertekenen.’ Ze pakte een formulier van de stapel en gaf het aan Suzet.
- ‘En je hebt goedkeuring nodig van het departementshoofd, professor de Brún. Maar dan zou alles in orde moeten zijn en zou je inschrijving als student compleet zijn', zei Estelle terwijl ze met haar handen in haar zij trots over het werk keek dat ze had gedaan. Tot haar verbazing kreeg ze niet de dankbaarheid die ze had verwacht. Gael en Suzet keken Estelle ongelovig aan. Ze vervolgde, maar nu licht geïrriteerd:
- ‘Professor de Brún is vandaag op zijn kantoor en ik zou een afspraak voor je kunnen maken, maar je zult moeten wachten tot hij beschikbaar is’.
Gaels hoofd tollen. Zou hij nog ingeschreven kunnen worden? Als student? Drie uur geleden had hij de universiteit nog nooit gezien, nu kreeg hij de kans om daar te studeren. Hij pakte een van de papieren van de stapel. Het was zijn inschrijvingsdocument. Dit was het document dat hij zesentwintig jaar geleden ondertekende. Hij zag zijn handschrift op het vergeelde papier. Dit was de droom van een jonge versie van hem. Hij zou er alles aan hebben gedaan om weer zo'n kans te krijgen. Hij ontmoette Suzets blik die hem verwachtingsvol aankeek. Gael had het gevoel dat hij het aan zichzelf verplicht was dit te doen, deze kans met beide handen aan te grijpen. Hij wendde zich tot de Estelle:
- ‘Wanneer heeft professor de Brún tijd voor mij?’
Hoofdstuk 2
Gael zat in de grote zaal van de landbouwafdeling. Hij wachtte op zijn afspraak met het afdelingshoofd, professor De Brún. Suzet had hem verlaten om haar universitaire taken voort te zetten. Ze was zo blij voor hem. Gael dacht dat dit waarschijnlijk niet was hoe ze had verwacht dat haar ochtend zou verlopen. In de grote zaal kwam de landbouwafdeling bijeen voor de lunch. Veel van hen droegen vuile werkmanskleren, maar sommigen droegen hun officiële uniformen. hierdoor kon Gael hun positie herkennen. Studenten droegen terug, onderzoekers rode en professoren felblauwe gewaden. Het leek alsof ze het goed met elkaar konden vinden. Gael wist dat niet alle afdelingen zo waren. Hij glimlachte toen hij zich voorstelde dat hij tussen hen in stond. Toen zag hij Estelle. Ze liep door de grote zaal en keek om zich heen. Gael wist dat ze naar hem op zoek was. Tot hilariteit van Gael zag hij haar irritatie toenemen omdat ze hem niet kon vinden. Hij besloot op te staan en te zwaaien waardoor ze hem eindelijk opmerkte.
- ‘Rector de Brún zal je nu zien’, zei ze.
Directeur Nils de Brún zat aan zijn bureau en keek naar het voorstel dat hij zojuist kreeg. Hij leunde met zijn hoofd op zijn hand. Het was een verzoek om de ontwikkeling van een plant die ‘de wereld zou veranderen’. Hij wist dat hij het aanbod zou afslaan, maar hij dacht na over de reden. Hij had respect voor de professoren, maar ze waren allemaal zo overtuigd van de absolute noodzaak van hun eigen onderzoek. Hij sloot de leren omslag van de voorsteldocumenten. Zijn gedachten dwaalden af naar zijn volgende afspraak. Het zou een beetje eigenaardig zijn. Het was een inschrijving van een plattelandsman uit Eswik, een klein dorpje ten zuiden van Challiste. De documenten die Estelle had opgegraven waren meer dan twintig jaar oud. Hij wist niet eens zeker of inschrijven met dergelijke documenten wel was toegestaan. Nils wist niet hoe hij de zaak moest aanpakken. Toch wilde deze man zelfs op hoge leeftijd studeren. Dat was iets waar Nils respect voor had, dus hij was nieuwsgierig om Gael te ontmoeten.
Toen de deur openging, stond meneer The Brún met uitgestrekte hand op van zijn bureau. Meneer de Brún was geen lange man, hij was glad geschoren maar had warrig donkergrijs haar. Hij had een verweerd gezicht waaruit bleek dat hij veel buiten op het land had gewerkt. Zijn kantoor was klein en vol ladekasten. Op zijn bureau zag Gael de ondertekende inschrijvingsdocumenten liggen.
- ‘Welkom meneer Linnwik. Ik begrijp dat dit je eerste bezoek aan de universiteit is? Wat denk je?
- ‘Het is geweldig!’, zei Gael terwijl de twee mannen elkaar de hand schudden en gingen zitten. ‘Vooral de kas.’
- ‘Het is toch een wonder? Het zorgt voor een revolutie in de teelt van bepaalde planten die hier niet tegen het weer kunnen. Het beste project waarvoor ik de overeenkomst heb getekend,’ zei Nils glimlachend, achterover leunend in zijn stoel. ‘Dus, waarom wil je je inschrijven?
- 'Nou, ik heb op een boerderij gewoond, dus ik heb mijn hele leven met planten gewerkt', zei Gael en vervolgde: 'Mijn moeder en ik gingen op zoek naar wilde kruiden en probeerden ze te domesticeren en thuis te kweken. Ik geloof graag dat we er behoorlijk goed in zijn geworden, maar ik heb altijd mijn kennis willen uitbreiden. Ik denk dat we veel meer toepassingen of manieren om planten te kweken zouden kunnen ontdekken als we gewoon meer onderzoek zouden doen en bijgeloof en oude manieren van denken achter ons zouden laten. Daarom schreef ik me al die jaren geleden in bij Dorringer.’
- ‘Ja, daarover. Er zijn wat problemen met deze inschrijving en om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik kan je niet inschrijven om hier te studeren. Ten eerste is er, naast de ouderdom van de documenten, het probleem van de betaling. Aan de universiteit zelf betaal je inschrijfgeld. Nu kan ik je natuurlijk inschrijven als je de vergoeding zou kunnen betalen. Maar dan moet je wel zo'n geld hebben.'
Nils wierp een blik op Gael van de documenten, die zweeg.
- 'Ten tweede Gael', Nils liet zijn papieren vallen en vouwde zijn handen, 'ik wil je vragen om er goed over na te denken of je dit echt wilt. Deze universiteit is een veeleisende omgeving in een vreemde stad. Er zijn onderzoekers en hoogleraren jonger dan jij die met pensioen zijn.’
Gael leunde achterover in zijn stoel en plukte aan zijn baard. Dit was waar hij voor vreesde.
Hij schudde die gedachten van zich af, daar was hij niet voor gekomen.
- ‘Ik wil heel graag studeren. Kan ik niet studeren en werken voor de rest van de betaling?
- ‘Ik zou er niet mee instemmen, ook al was je half zo oud. Maar ik begrijp je wens. Ik zou je ook kunnen aanmelden voor een stage.', zei professor De Brún terwijl hij de inschrijvingsdocumenten sloot en eraan toevoegde: 'Wie weet waar het toe kan leiden?'.
Een stage zou geweldig zijn, zoals Suzet had gezegd. Maar nu hij zo dichtbij was, wilde Gael niet graag genoegen nemen met minder en vroeg stoutmoedig:
- ‘Ik heb mijn hele leven onderzoek gedaan, telt dat niet ergens voor?’.
- ‘Alsof we het behandelen als het inhuren van een externe deskundige? Die huren we in als we zaken hebben die we zelf niet kunnen oplossen of als hun kennis een aanvulling is voor de universiteit. Heb je gepubliceerd werk? Dat moeten we hier laten valideren door een professor.'
Gael de gedachte dat een universiteitsprofessor zijn onsamenhangende krabbels zou nakijken die hij thuis had geschreven, deed Gael besluiten dat dit misschien niet zo'n goed idee was.
Maak ervan dat hij geen research heeft. Dat hij geen opties meer heeft. Een andere oplossing zoekt omdat hij zijn kennis wilt laten zien: De casussen.
Maak ervan dat hij geen research heeft. Dat hij geen opties meer heeft. Een andere oplossing zoekt omdat hij zijn kennis wilt laten zien: De casussen.
Gael had het gevoel alsof hij geen opties meer had. De zaken. Gael dacht dat het een soort onderzoeksopdracht was.
- 'En is het niet mogelijk dat ik mijn waarde bewijs door een van deze gevallen te doen'?
- ‘Ik heb er maar een paar, ik denk niet dat ze passen bij jouw kennis’, zei professor de Brún.
- 'Maar als je dat zou doen, zou dat dan iets zijn dat je van gedachten zou doen veranderen?'
Professor de Brún zweeg even en staarde Gael aan. Gael wist dat hij opdringerig was, maar hij was nog niet klaar om los te laten. Toen stond professor de Brún op en pakte een paar dossiers uit een la.
- ‘Laten we eens kijken’, zei de professor terwijl hij de dossiers doorzocht. Smeden smeden, dit voor een expert in parasieten. ’
Toen bleef de professor een tijdje naar één dossier kijken en keek toen naar Gael.
- ‘Heb je iets gevonden?’, vroeg Gael voorzichtig.
Nils antwoordde niet. Hij ging zitten en las de titel op de leren band:
- ‘De Kleine Hindenblauw. Het is een oude zaak die al een tijdje geleden verwijderd had moeten worden’.
De familie van de plant, de bekende kleine hindenwhite, groeit hier ten westen van. Ze bloeien maar één keer per jaar, 's nachts, zogenaamd alleen als de volle maan vol is. Men geloofde dat de zeldzame kleine hindenblauw vreemde eigenschappen had die geen van zijn familie heeft. Dus het verhaal gaat dat het zo vaak is geplukt dat het is uitgestorven. Deze zaak gaat over eropuit gaan en het vinden. We hebben klerken laten zoeken zonder resultaat, en geen enkele professor vond het belangrijk genoeg. Gael verstijfde omdat hij niet dacht dat hij de universiteit zou moeten verlaten als hij een van deze zaken zou doen. Voordat Gael iets kon zeggen, vervolgde professor de Brún:
- 'Nu: ik begrijp heel goed dat dit geval je zou kunnen passen, en ik betwijfel of een bloem kan worden geplukt tot uitsterven, maar de bloem is nooit meer gezien. Dan is er nog het feit dat hij maar één keer per jaar bloeit en de rest van het jaar niet van zijn familie te onderscheiden is. En als klap op de vuurpijl is deze bloem gelinkt aan bijgeloof.’
Professor de Brún zuchtte.
- 'Ik vraag mezelf af of ik je niet op een wilde ganzenjacht stuur achter een niet-bestaande bloem, alleen maar om je mijn kantoor te laten verlaten.'
Toen pakte Nils een document uit het dossier en legde het voor Gael. ‘Met mijn zorgen geuit: als u dit tekent, regelt Estelle een slaapgelegenheid voor u en een kleine vergoeding voor de reis. De bloem zou de voorlaatste volle maan bloeien, dat is over ongeveer veertien dagen. Wat een veeleisend tijdschema is, maar beheersbaar moet zijn, u zult over een paar dagen moeten vertrekken. De rest van de details staan hier'. Hij overhandigde Gael het dossier. Gael bang maken naar vreemde plaatsen op zoek naar deze bloem. Maar op de een of andere manier zorgde het idee van het avontuur ervoor dat zijn angst het verloor in zijn groeiend enthousiasme. Door pech had hij zijn hele leven de boerderij niet kunnen verlaten. Zijn geluk leek te zijn gekeerd. Hij had zijn belofte aan zijn moeder gehouden en verliet de boerderij. Die belofte nam hij waar om naar de universiteit te gaan waar hij altijd al had willen studeren, en nu kreeg hij die kans.
- ‘Als je de zaak oplost, kun je jezelf als ingeschreven beschouwen’, zei Nils.
Gael tekent.
Hoofdstuk 3
In gedachten liep Gael door de gangen van de universiteit. Zijn voetstappen weergalmden in de lege gang. Hij was op weg naar de slaapzaal waar Estelle hem een bed had toegewezen. Gael probeerde de hele reis te begrijpen. Hij sloot plaatsen uit om naar de bloem te zoeken. In het dossier stond dat het blauw van de kleine hinde een typische weidebloem was. Uit zijn ervaring wist Gael dat dit soort planten berucht waren omdat ze ook op open plekken in het bos groeiden. Maar er was twijfel ontstaan. Aanmelden voor de zaak was het makkelijke gedeelte. De universiteit was waar hij wilde zijn, en nu liet hij zich op schattenjacht sturen. Misschien kon hij toch nog teruggaan naar professor De Brún en solliciteren voor de stage. Toen voelde hij dat iemand hem bij de arm greep. Gael sprong op en trok krachtig zijn arm los. Daar stond een verrassend kleine vrouw in een blauw professorsgewaad, wier onverzorgde uiterlijk haar ouder deed lijken dan ze in werkelijkheid was. Twee wijdopen ogen keken Gael aan van onder een zee van dofbruine krullen. Achter de vrouw was een deur met een bord: Department of the Inexplicable.
'Oh sorry, ik wilde je niet laten schrikken', zei ze met zachte stem. 'Ben jij het die op zoek gaat naar het blauw van de kleine hinde?' ‘Ja,’ zei Gael enigszins verbaasd, ‘dat gaat snel’. ‘Ik heb een bijzondere interesse in die bloem. Heb je enig idee waar het zou kunnen zijn? Gael aarzelde even. Hij kende de afdeling van het onverklaarbare. Het was bedoeld als een plek waar de mysteries van het leven konden worden getheoretiseerd. Maar het werd ingehaald door het bijgelovige en nu duikt het gewoon in het spirituele en geheimzinnige. Gael dacht altijd dat de afdeling meer vragen stelde dan beantwoordde. Hij betwijfelde of een professor van deze afdeling veel zou kunnen betekenen, maar het kan ook geen kwaad zijn gedachten te delen.
'Nou, aangezien het een kleine weideplant is, denk ik dat het het beste is om op open plekken in jachtbossen te kijken in de regio waar de bloem was waargenomen. En ik kan niet echt geloven dat hij maar één nacht bloeit, dus in de week van de volle maan ga ik maar een paar van deze bossen bezoeken. Dan heb ik de meeste kans om het te vinden’. Toen hij zichzelf dat hoorde zeggen, kreeg hij meer vertrouwen in de hele zoektocht.
‘Interessant’, zei de professor en draaide zich om en ging de afdeling binnen. Gael bleef achter in de gang en vroeg zich af of dit het einde van het gesprek was. De chaotische wirwar van krullen kwam om de hoek kijken. ‘Kom op’, zei ze en maakte snel een handgebaar. Gael betrad de afdeling van het onverklaarbare. De kamer was gevuld met curiositeiten. Aan de muren hingen tekeningen van planten die Gael niet kende. Hij zag een lijst met wat leek op een skelet van een man ter grootte van een hand. Op de afdeling zat ook een jongeman achter een bureau aan de andere kant van de kamer. Hij was een boek aan het lezen. Toen hun blikken elkaar ontmoetten, knikte Gael beleefd, maar de jongeman wendde zich langzaam weer tot zijn boek. ‘Misschien wil je het bos van Yeavinkhall bezoeken’, zei de kleine vrouw terwijl ze naar een kaart staarde. ‘Het komt overeen met uw beschrijving. Er wordt aangenomen dat daar mysterieuze energie is. ' Gael zuchtte toen zijn vermoedens waar leken te zijn.
‘De lokale dorpelingen zijn erg beschermend. Ze laten niemand 's nachts vertrekken', voegde de vrouw eraan toe. Gael schrok uit zijn teleurstelling. ‘Is er een bos waar mensen ’s nachts niet in komen?’ vroeg Gael vol ongeloof. 'De stad heeft muren en poorten die niemand 's nachts mag verlaten'. ‘Als de mensen ’s nachts niet het bos in gaan, hadden ze de hinde niet kunnen plukken’, zei Gael opgewonden. ‘Dat kan zijn, maar er moet een reden zijn waarom ze die muren hebben’, zei ze. Maar Gael luisterde niet. Hij was helemaal niet bijgelovig. Gael had genoeg nachten in bossen doorgebracht om volkomen onaangetast te zijn door de angst voor het bovennatuurlijke. Hij vermaakte zich 's nachts zelfs een beetje in het bos. Dit zou zijn beste kans zijn om de bloem te vinden. De gedachte om terug te gaan naar professor De Brún verliet hem. Hij bedankte de professor en verliet met nieuwe moed de afdeling van het onverklaarbare.
Hoofdstuk 4
Gael had zijn laatste dagen op de universiteit doorgebracht met het plannen van zijn reis. Nu was Gael weer op reis. Hij kon grotendeels achterop wagens rijden, maar hij moest te voet verder. Gael vond het niet erg om te voet te reizen. Het bracht hem overal in zijn leven waar hij moest zijn. Maar nu was het gaan regenen. Gael droeg zijn mantel en zijn leren rugzak hield hem en zijn bezittingen droog. Naast hen bungelde nu een oude klerkschoudertas aan zijn zijde, die Estelle hem had gegeven. Het bevatte het dossier en alle plannen en aantekeningen die Gael voor zijn reis had verzameld. Gael speelde met de gedachte om zijn broer te schrijven. Het was bijna een maand geleden dat hij de boerderij had verlaten. Hoewel hij en Gael het niet altijd eens waren, was Leanhan een goede man. Toen ze veel jonger waren, sprak Leanhan over een tweede boerderij. Hij had zijn ogen gericht op een perceel aan de andere kant van hun dorp. Hun vader Bois vond het altijd geweldig als Leanhan ambitieus was over de boerderij. Helaas werd hun vader rond die tijd ziek. Toen hun vader stierf, sprak Leanhan nooit meer over zijn ambitie.
Na een paar uur liep Gael een dorp binnen. De zon zou heel snel onder gaan, dus het werd tijd dat hij arriveerde. Door de stromende regen zag het dorp er somber uit. Het maakte zich op voor de nacht en de mensen sloten de ramen en gingen naar binnen. Gael besloot hun voorbeeld te volgen en ging op zoek naar de herberg. Hij slenterde door de modderige straten tot hij bij een gebouw kwam dat eruitzag als een herberg, maar er stond een gepantserde bewaker voor het gebouw. De bewaker keek erg geïrriteerd met het hebben van wachtdienst in de regen. De man droeg veel felblauw op zijn harnas waardoor hij bijna koninklijk leek. Hij leek niet op zijn plaats in zo'n dorp. Gael twijfelde of hij moest proberen de herberg binnen te gaan of een andere plek moest zoeken om te overnachten. Maar toen zag de bewaker Gael en hij wenkte hem om binnen te komen.
Gael kwam de herberg binnen en de geur van warm eten verwelkomde hem. Er waren meer blauwgeklede bewakers binnen. Ze schonken niet veel aandacht aan Gael. Gael hing zijn mantel bij het vuur en zocht een comfortabel plekje aan de bar. Toen hij om zich heen keek, zag hij dat de bewakers bij een tafel stonden waar een man wat documenten en boeken aan het doorspitten was waar de tafel vol mee stond. Aan tafel zat een vrouw met lang zwart krullend haar. Als haar gezicht zo mooi was als haar haar dat Gael niet kon zien omdat ze met haar rug naar hem toe zat. Het staren van Gael werd opgemerkt doordat de herbergier met zijn hand op de lat voor Gael sloeg.
'Kan ik u helpen?' Geschrokken en een beetje geagiteerd bestelde Gael wat eten en drinken. Nadat hij klaar was met eten haalde hij zijn notitieboekje uit de schoudertas om zijn reis voor de volgende dag te bekijken.
'Ah een collega-onderzoeker?' De vrouw met het krullende haar stond naast Gael aan de bar. Ze was een schoonheid van middelbare leeftijd en ondanks haar zwarte haar had ze felblauwe ogen.
‘O ja, ik werk aan een case voor de universiteit’, zei Gael terwijl hij zijn notitieboekje dichtsloeg. 'Hebben ze daar geen bedienden voor?' 'Nou, ze hebben griffiers gestuurd, maar ze hebben gefaald en professoren zouden niet de moeite nemen, dus hebben ze mij gestuurd.' ‘En jij kunt het? ‘Ik denk van wel.’ zei Gael, zichzelf toestaand een beetje op te scheppen. De vrouw antwoordde met een sarcastisch onder de indruk zijnde knik. 'Je lijkt me niet zo'n avonturier.' Dat deed Gael een beetje pijn, maar hij speelde mee.
'Ik niet?' ‘Soms moet je brutaal zijn, risico’s nemen. Je lijkt me een voorzichtige man.´ ‘Misschien werkt dat in mijn voordeel’, antwoordde Gael, nog steeds een beetje gekwetst. Hij besloot het gesprek om te draaien. 'Ik zag dat je zelf in wat boeken aan het spitten was. Interessante vondsten?' 'Geen die ik met u mag bespreken,' antwoordde ze. Gael keek achter zich en zag de bewakers aan het kaarten zijn. Hij zou niet zo gemakkelijk opgeven en vervolgde:
'Je blauwe vrienden zouden verraden dat je voor een edelman werkt.' ‘Oh dat zou je kunnen zeggen’, zei de vrouw met een scheve glimlach. ‘Ik ben een keizerlijke inspecteur. Dus die edelman zou onze keizer worden, Ritz Unipiller', zei ze. Gael deinsde terug toen hij de status van de vrouw losliet. Keizerlijke inspecteurs kregen hun bevelen rechtstreeks van de keizer zelf. Ze zoeken corruptie en criminelen op. Ze worden gevreesd door hertogen en heren. Gael had vast niet verwacht er een tegen te komen in een dorp als dit. ‘Mijn excuses, vergeef me mijn nieuwsgierigheid. Dat wist ik niet.' ‘U vroeg en ik antwoordde’, zei de inspecteur met een tevreden grijns. Ze vond het duidelijk leuk om met Gael te spelen. Hij was nog steeds in de war omdat haar gedrag hem niet zou doen denken dat ze een hoge status had. ‘Hoe heet je?’, vroeg de inspecteur. 'Ik ben Gaël'. ‘Nou Gael, ik wens je succes met je zaak. Dat we elkaar misschien weer ontmoeten.’ ‘Dank u inspecteur’, zei hij en voegde aarzelend toe: ‘Ik hoop dat uw onderzoek goed gaat’, de neiging om haar naar haar naam te vragen onderdrukkend. Ze glimlachte dankbaar en verliet de bar om te verdwijnen in een kamer aan de andere kant van de herberg, naast waar een van de blauwe bewakers zat. Toen Gael de volgende ochtend zijn kamer verliet, zag hij geen spoor van de inspecteur of een van de blauwe bewakers. Gael voelde zich een beetje teleurgesteld, maar hij zette die gedachten opzij. Want na een paar uur reizen zou hij in de stad Yeavinkhall aankomen.
Hoofdstuk 6
Ze deden wat de wethouder had gezegd. De uren waren verstreken en Gael en de besnorde bewaker, die aan de andere kant van de herberg zat, zaten allebei aan hun diner. Gael had bitter gewacht. Het Yeavinkhall-bos was zijn beste kans om het blauw van de kleine hinde te vinden. Een andere bewaker ging de herberg binnen en zei: 'Goedemiddag meneer. Vanavond ga ik naar het zuiden, George naar het noorden en Janis naar het oosten. Hoe is het met je?'. ‘Beste bewakersbaan die ik ooit heb gehad’, zei de besnorde bewaker bijna spottend luid. Ze begonnen toen te ruziën over de vraag of de bakkerij morgen kersentaart zou maken en Gael concentreerde zich op zijn maaltijd. De stadsklok luidde. En met een uitdrukking die zei: ‘Mijn taak hier zit erop’ keek de besnorde bewaker Gael aan. Gael negeerde de bewakers, stond op en ging naar buiten. Het was bijna donker toen Gael naar de poort liep. Net toen hij aankwam, sloten twee bewakers het op. Gael-gedachten dwaalden naar huis. Als hij was gebleven, zou hij niet in deze hachelijke situatie verkeren.
'Het spijt me'. De besnorde bewaker zei van achter Gael en voegde eraan toe: ‘Ik wil je vragen om terug te gaan naar de herberg en vroeg naar bed te gaan. Ga morgenochtend verder met zoeken.' ‘One night wasteed’, zuchtte Gael terwijl hij langs de bewaker terugliep. Toen hij de herberg binnenkwam, schonk de herbergier hem een pijnlijke glimlach. ‘Kun je me wakker maken bij het eerste licht? Ik ga vroeg naar bed', vroeg Gael haar en ging zijn kamer binnen. Hij begon zijn spullen in te pakken. Hij stopte zijn notitieboekje in de schoudertas en hield de tas in zijn handen. Het leer was gekreukt en aan de randen gerafeld. Het had waarschijnlijk veel avonturen meegemaakt, dacht Gael. Hij hoorde de woorden van de inspecteur: ‘Je lijkt me niet zo’n avonturier. Soms moet je brutaal zijn, risico's nemen.' Met die laatste woorden helder in zijn geheugen deed hij zijn mantel om en zwaaide de tas over zijn schouder. Als hij zich het gesprek tussen de bewakers goed herinnerde, zouden er alleen bewakers zijn in het noorden, oosten en zuiden. Als hij ongezien de westelijke rand van Yeavinkhall bereikte, kon hij een manier vinden om aan de andere kant van de muur te komen. Vreemdelingen vallen op in steden als deze dacht Gael. Na een korte aarzeling leunde hij naar het raam en ontgrendelde het. Heel langzaam klom hij uit het raam en liet zich voorzichtig in de donkere modderige steeg zakken. Hij keek achterom door het raam en zag de relatieve veiligheid van zijn kamer met de rest van zijn bezittingen. Hij onderdrukte de aandrang om weer naar binnen te klimmen en baande zich een weg door de steeg. Toen hij de straten inging en zijn weg naar het westen bewandelde, bleef hij waar hij kon in het donker.
Toen hij bij de westelijke rand aankwam, begon hij te begrijpen waarom er geen bewakers waren. Tussen hem en de muur was een groot open plein met lantaarnpalen. Gael dacht dat de mensen van Yeavinkhall deze ruimte gebruikten voor festivals of vieringen en tot Gael's opluchting waren de lantaarns niet aangestoken. Aan de andere kant van het plein stond een toren ingebed in de muur, met een grote houten deur. Er was meer dan dertig meter tussen hem en de Toren. Gael bekeek de huizen aan de rand van het plein en zag licht flikkeren achter ondoorzichtige ruiten. Tegen beter weten in liet Gael de schaduw achter om de schrijnende afstand te overbruggen. Hij hoorde zijn voetstappen zachtjes weerkaatsen tegen de muren toen hij de toren naderde. Bij de deur tilde hij voorzichtig de houten hendel op die de deur ontgrendelde. Langzaam duwde hij tegen de deur die luid kraakte toen hij maar gedeeltelijk openging. Gael greep de schoudertas en hield hem voor zich terwijl hij zich langzaam door de deur begaf.
Binnen voelde het stille donker veilig in vergelijking met het plein, maar toch bonsde zijn hart terwijl hij gehurkt in de toren zat. Zijn ogen moesten langzaam wennen aan de duisternis. Het enige licht kwam binnen via een luik in het plafond. De kleine ruimte die de toren had, stond vol met dozen en tonnen. Gael zag de ladder die naar het luik aan de andere kant van de kleine kamer leidde. Hij kon de dozen verplaatsen, maar Gael dacht dat daar weinig tot geen ruimte voor was. Voorzichtig klom hij op een paar grote dozen die zijn gewicht comfortabel droegen. Zelfverzekerd klom hij verder de kamer in waardoor hij een paar meter boven de grond stond. Aan de voorkant van de ladder stond een stapel grote tonnen. Hij plaatste een voet op de bovenkant van een ton en reikte met een hand naar de ladder. Zijn vingers bereikten de ladder en langzaam verplaatste hij zijn gewicht verder. Terwijl zijn volle gewicht op de ton rustte, stortte het deksel van de ton met een luide knal in. Hij zwaaide naar de ladder en kantelde over de ton. Toen hij met zijn andere hand de ladder vastgreep, hoorde hij een plof die oorverdovend was in vergelijking met de stilte ervoor. Het introduceerde een nieuw knarsend geluid en Gael keek achterom. Het vat viel op een ander vat en duwde het langzaam omver. Gael realiseerde zich het onvermijdelijke en beklom snel de ladder naar de top van de toren. Onder hem vielen de tonnen op elkaar en sloegen luid op de grond.
Met een plof viel het luik dicht toen Gael op de wallen stond. Het had geen zin meer om stil te zijn. Hoewel hij altijd een hekel had aan hoogtes, klom Gael haastig op de kantelen. Er klonken stemmen van over het plein, maar toen Gael in de duisternis achter hem tuurde, zag hij alleen de silhouetten van huizen tegen de bewolkte nachtelijke hemel. Gael keek naar de diepte van vijf meter toen de stemmen luider werden. Hij sprong. Gael landde met zijn voeten eerst maar belandde met zijn gezicht op het natte gras aan de andere kant van de muur. Terwijl de pijn door zijn lichaam schoot, klom Gael omhoog en rende het Yeavinkhall-bos in.
Hoofdstuk 7
Nadat hij een behoorlijke afstand van de stad had afgelegd, bleef Gael staan en luisterde. De stilte bevestigde dat hij niet gevolgd werd. Het leek erop dat de inwoners van Yeavinkhall trouw waren aan de verhalen die over hen werden verteld: ze gingen 's nachts niet het bos in. Gael haalde opgelucht diep adem. Hij herkende de vertrouwde zachte geur van de natte bosbodem. Dit troostte Gael. Het was hem niet vreemd om 's nachts door het bos te struinen, maar normaal gesproken nam hij een lantaarn mee. Nu, nog gedeeltelijk verborgen achter wolken, scheen het maanlicht zijn licht door de bladeren. De volle maan herinnerde hem aan zijn taak hier en verdreef zijn twijfel of hij er goed aan deed door uit Yeavinkhall te ontsnappen.
Gael liep een tijdje door het bos tot de bomen plaats maakten voor een open plek. Met ingehouden adem zette hij er een voet in. Meestal hoog gras vulde de open plek. Hij begon te zoeken naar witte bloemen. Hij zag fluitend onkruid waarvan de stengel in kleine fluitjes kon worden veranderd en zelfs wat witte klaver, die koeien erg lekker schijnen te vinden en er een hele slechte thee van maakte. Geen van hen had bloemblaadjes in de vorm van achterste oren. Hij zou tenminste wat hindewitten moeten vinden, dacht Gael. Nadat hij de open plek bijna had omcirkeld, stopte hij en krabde op zijn hoofd terwijl hij aan zijn theorie begon te twijfelen.
Toen kwam de volle maan achter de wolken vandaan. Het heldere maanlicht wierp harde schaduwen toen Gael weer ronddwaalde over de pas verlichte open plek. Hij zag een bloem met gesloten knoppen en knielde naast de bloem neer. Voorzichtig pelde hij de knop weg om witte bloemblaadjes te zien, in de vorm van een achteroor. Alsof er een last van zijn schouders viel, sprong Gael op en begon rond te kijken. Hij vond het wit van een andere hinde, maar tot zijn verbazing zag hij dat de bloem al gedeeltelijk open was. Terwijl hij bleef zoeken, reikten steeds meer witte bloemen naar wat maanlicht en vulden de open plek. Motten, vlinders en andere insecten werden aangetrokken door de witte bloemen die het heldere maanlicht weerkaatsen. Gael kon niet genieten van het schouwspel terwijl hij verwoed op zoek was naar een bloem met blauwe bloemen. Hij vond er geen en het licht begon weer te vervagen. Grote donkere wolken begonnen de maan te verbergen en de open plek werd steeds vager. Tot zijn wanhoop zag hij dat het wit van de hinden zich weer begon te sluiten.
Het duurde niet lang voordat Gael op de donkere open plek stond. Zonder de maan was het bos pikdonker. Hij had hier geen enkel spoor van het blauw van de kleine hinde gevonden. Om zich beter te voelen besloot hij naar een andere open plek te zoeken en te wachten tot de wolken voorbij waren.
Met een beetje geluk had Gael het pad gevonden, maar lopen was moeilijker. Door het donker luisterde hij aandachtig naar zijn omgeving. Soms zou hij zweren dat hij in het gebladerte een dier hoorde wegvluchten en regelmatig kreeg hij zijn gezicht vol bladeren. Mompelde Gael in zichzelf toen hij eindelijk besefte hoe dom hij was om zijn rugzak en andere bezittingen niet mee te nemen. Daarmee kon hij gewoon tot de ochtend in het bos blijven en naar een andere stad reizen. Nu moest hij zeker de gastvrijheid van Yeavinkhall onder ogen zien. Het was onwaarschijnlijk dat hij kon inbreken in het dorp waaruit hij was ontsnapt. Terwijl hij zich een weg baant door het donker, sloeg het noodlot toe toen Gael over een wortel struikelde. Hij viel hard met zijn hoofd op de grond.
Vlekjes witblauw licht schoten voor Gael's ogen alsof de sterren aan de hemel dansten. Ze maakten sterrenbeelden die Gael nog nooit had gezien. Toen werd het licht intenser alsof de maan meedeed aan de dans. Gael bedekte zijn ogen met een hand toen hij werd verwelkomd door een enorme hoofdpijn. Er was een brandende pijn aan de zijkant van Gaels hoofd. Toen hij naar zijn haar reikte, voelde hij dat het doorweekt was. De geur van bloed drong zijn neus binnen. Hij lag op de bosbodem en dacht dat hij het bewustzijn niet had verloren. De lichten keerden terug, maar verdwenen snel toen Gael zijn ogen weer opendeed. Hij ontmoette de duisternis van het bos. Hij rolde zich om en ging op zijn knieën zitten, terwijl zijn hoofd pijnlijk bonkte. Als hij zijn hoofd bewoog, kon hij nog steeds de lichtvlekjes in zijn ooghoeken zien flitsen. Gael besloot dat het niet verstandig was om zo door te gaan. Het was waarschijnlijk helemaal niet verstandig om weg te gaan, dacht hij. Gael zuchtte, trok zichzelf langzaam verder overeind en leunde naar de boom waarover hij struikelde. De nacht was volledig bewolkt en hij kon nog steeds nauwelijks zien.
Terwijl hij zijn hoofd vasthield, verliet hij de boom. Bij elke stap flitsten de lichtvlekjes in de rand van zijn zicht. Na een tijdje bleef een van de lichten in de hoek van Gael hangen. Hij kneep zijn ogen dicht, maar telkens als hij ze weer opende kwam het licht terug. Dit was geen flits. Toen hij merkte dat het een klein blauw licht was dat uit de hoek van zijn linkeroog scheen, keek hij. Er was een open plek en in het midden was het alsof een kleine blauwe fee op een grassprietje was geland. Gaels hart begon te bonzen. Met een snelheid die te groot was voor zijn nieuwe pijnen rende hij naar het licht. Hij knielde bij een plant met blauwe bloemen en bloemblaadjes in de vorm van achterste oren. Voor Gael gloeide de bloem zwakjes, maar hij wist niet zeker of hij zijn ogen nog wel kon vertrouwen. Hij balde zijn handen van opwinding, maar de immense hoofdpijn maakte het moeilijk voor hem om de vreugde die hij voelde echt te waarderen.
Zonder de plant uit het oog te verliezen, zocht Gael de bosbodem af naar een stok en het grootste blad dat hij kon vinden. Met de knop van zijn mes sloeg hij de stok naast de plant in de grond en prikte het grote blad eraan. Hij probeerde zijn gedachten op een rijtje te houden en observeerde de bloem. De plant had nog een kleinere blauwe bloem lager op de stengel. Na een moment van aarzeling gebruikte Gael de haak aan het uiteinde van zijn mes om het af te snijden. Hij pakte zijn notitieboekje en legde de bloem ergens achter in zijn notitieboekje. Hij kwam overeind, waarvoor zijn hoofd hem bedankte met een pijnlijk kloppen dat synchroon liep met zijn hartslag. Nadat hij de bloem nog een laatste keer had bekeken, stopte hij het notitieboekje weer in de schoudertas. Toen hij terugliep door de open plek, merkte hij dat de maan achter de wolken vandaan kwam.
Gael ging terug naar Yeavinkhall, wat gemakkelijker was met het maanlicht, maar de pijn in het hoofd maakte het nog steeds vermoeiend. Toen hij de stadsmuur bereikte, was het dorp zo stil als het graf. Zonder licht zagen de muren eruit als ruïnes. Met de schoudertas stevig onder zijn arm, dacht Gael eraan wat een nachtmerrie het zou zijn om in zijn staat de muren te beklimmen. Gael liep langs de muur op zoek naar plekken om te klimmen. Tevergeefs, dacht hij toen hij bij een van de poorten kwam. De vuurpotten van de poort brandden geen vuur en ze zagen eruit alsof ze dat al lang niet meer hadden gedaan.
'Hallo!? Hij schreeuwde en had er meteen spijt van. Hij stond voor de poort, een deel nog vol ongeloof over zijn vondst, het andere deel moe en met pijn. Hij kroop tegen de hoek waar de poort het poortgebouw ontmoette. Hij drukte de schoudertas met zijn notitieboekje tegen zijn lichaam en wikkelde zich stevig in zijn mantel.
Hoofdstuk 8
Toen hij wakker werd in zijn kamer in de herberg had hij nog al zijn kleren aan. Hij herinnerde zich vaag dat een van de bewakers hem daarheen had gebracht. Buiten zijn deur was er veel commotie. Gael probeerde zich te concentreren op waar ze het over hadden, maar dat herinnerde hem alleen maar aan zijn hoofdpijn. Hij lag in bed naar het plafond te kijken en besloot dat hij zou wachten tot de rust terugkeerde voordat hij zijn kamer uit zou gaan, maar toen werd er op de deur geklopt.
‘Geef me even!’, riep Gael terwijl hij rechtop ging zitten. Maar de deur ging al open. Het was weer wethouder Marvinion die hem boos aankeek. ‘Dat is hem meneer’, zei de wethouder. Een grote man, even groot als Gael, kwam in de deuropening staan en keek Gael streng aan.
‘Ga zitten’, zei de grote man met een bevelende stem en wees naar de stoel in Gaels kamer. Gael stapte langzaam van het bed naar de stoel en keek naar de man. Op zijn borst zat een metalen embleem met het wapen van de politie van het rijk, wat alleen maar kon betekenen dat de man een maarschalk was. ‘Goedemorgen’, zei de maarschalk. ‘Goedemorgen’, zei Gael terwijl hij de slaap uit zijn ogen wreef. Achter de maarschalk stonden de wethouder, de wacht en nog wat stedelingen. Opnieuw leunde de barkeeper over de toonbank om mee te luisteren. ‘Ik ben maarschalk Athelton en ik ben hierheen gebracht omdat u wordt beschuldigd van criminele activiteiten. Het betreden van de dorpsmuren en het negeren van een direct bevel van dorpsfunctionarissen.’ Gael voelde moed om hem te verlaten terwijl hij daar zat, in het nauw gedreven in zijn kamer met de maarschalk en de rest van de stad aan zijn deur.
‘Vertel me eens wat er gisteren is gebeurd’, vroeg de maarschalk. Aarzelende Gael begon: ‘Nou, ik weet niet wat jij weet’.
‘Begin waar je wilt beginnen’, voegde de marshal eraan toe. Hij pakte een kruk achter het bed en zette die in de deuropening, tegenover Gael. Hij ging zitten en vouwde zijn armen over elkaar. ‘Ik doe een zaak in dienst van de Universiteit van Challiste. De zaak gaat over het vinden van het blauw van de hinde: een uitgestorven bloem. Ik dacht dat ik het hier zou vinden, in het Yeavinkhall-bos. Omdat ik volledig op de hoogte was van deze avondklok in de stad, dacht ik dat ik zou vertrekken voordat de poorten zouden sluiten. Maar toen werd ik gemaakt om binnen te blijven.’ ‘En toen besloot je over de muur te klimmen?’, zei de maarschalk streng. ‘J-ja toen klom ik over de muur’. ‘En het bloed’, zei de maarschalk en wees naar Gaels handen en hoofd. Gael keek naar zijn handen. Het bruine opgedroogde bloed zat onder zijn nagels en in zijn huidplooien.
‘Ik struikelde en viel. Het was te donker om te zien’, legde Gael uit. Gael voelde aan zijn hoofd, maar tot zijn verbazing voelde hij geen wond, het deed zelfs geen pijn meer. Van achter de maarschalk kwam de wethouder tussenbeide: ‘Hij heeft ingebroken in onze opslag en een vat gebroken!’ ‘Ah, dus jij bent ook een inbreker? en een vandaal?’, vroeg de maarschalk aan Gael. 'Nee nee! Absoluut niet. Ik wilde gewoon naar de top van de toren!', antwoordde Gael. ‘Wat zat er ook alweer in het vat?’ vroeg de maarschalk over zijn schouder. ‘Nou eh... Feestversiering…’, antwoordde wethouder Marvinion verward. ‘Feestversieringen’, zei Marshall Athelton droog. Hij leunde naar voren en gebaarde Gael dichterbij te komen. 'En? Heb je het gevonden?' Gael was bijna vergeten wat hij de avond ervoor had gevonden en keek snel rond op zoek naar de schoudertas. Hij zag de riem onder het bed. Tot zijn opluchting voelde hij het gewicht van het notitieboekje toen hij de tas naar zich toe trok. Voorzichtig plukte hij het uit de zak. Zowel tot zijn verbazing als tot zijn walging zag hij dat zijn bloedige handafdrukken overal op het notitieboekje stonden. Hij scrolde door de pagina's en plotseling bekroop hem de angst dat de bloem weg was, of erger nog, de bloem zou niet blauw zijn. Aan het einde van het notitieboekje leken sommige pagina's aan elkaar te plakken door het bloed. Toen hij de pagina omsloeg, onthulde hij een kleine bloem. Het bloemblad is geplet door het boek, maar niet te onderscheiden blauw. Gael zuchtte van opluchting en kantelde het boek zodat de maarschalk en de rest van de mensen het konden zien. De mensen riepen uit en een gemompel ging door de herberg. Gael bewonderde de bloem en de maarschalk grijnsde tevreden. Hij wendde zich tot de wethouder:
‘Wat zeg je, Wilter? Een universiteitsfunctionaris heeft een waardevol hulpmiddel gevonden in dat spookbos van jou. Je moet deze man dankbaar zijn!'
Het gezicht van de wethouder wisselde heen en weer tussen woede en ongeloof.
‘Deze mensen staan niet boven de wet!’ blafte de wethouder. 'Ik geloof niet dat uw 'wet' deel uitmaakt van het keizerlijke gedrag', zei de maarschalk en stond op van zijn kruk. ‘U hield deze man gevangen op basis van valse beschuldigingen, niet in staat zijn werk te doen. Je stond hem in de weg, wat ertoe leidde dat hij de zijne vond. Er is geen daadwerkelijke schade toegebracht aan de stad of een van zijn inwoners. En als klap op de vuurpijl bood hij zichzelf in plaats van borgtocht aan bij de poort aan ', zei de maarschalk en keek naar Gael ‘Deze man zou een aanbeveling moeten krijgen!’ ‘Hij, hij had dood kunnen zijn! Kijk naar hem!', riep Marvinion. ‘Bied dan de volgende keer iemand een vuurtje aan!’, spotte de maarschalk. Wethouder Marvinion spotte, maar de maarschalk vervolgde:
‘Wilter, ik stel voor dat je deze man geeft wat hij nodig heeft’, zei hij en deed een stap in de richting van de wethouder. ‘En sleep me hier niet nog een keer naar toe voor zo’n trivialiteit’. Wethouder Marvinion werd rood en stormde de herberg uit. De maarschalk keerde zich weer naar Gael.
‘Je bent niet gekleed in universitaire kleding, je werkt extern? ‘Nee, ik ben officieel geen onderdeel van de universiteit. Deze zaak is voor mij om enigszins te bewijzen dat ik het waard ben '. De maarschalk grinnikte.
‘Nou, ik denk dat je een geweldige aanvulling zou zijn. Ik wens je geluk in de toekomst', zei de maarschalk en wendde zich tot de besnorde bewaker: ‘Nu denk ik dat het het beste is dat we deze man met rust laten, hij heeft een zware nacht gehad. Zou u zo vriendelijk willen zijn deze mensen hier weg te leiden?' ‘Je hoorde de man, ga weg, kom mee!’ zei de bewaker en zwaaide met zijn handen om de stadsmensen te hoeden alsof ze vee waren. Daarmee keerde de rust terug in de herberg. Gael viel achterover in zijn stoel en keek naar de bloem. De bloembladen waren lichtblauw. Gael sloot zijn handen eromheen om te zien of het net zo gloeide als de vorige avond. Dat gebeurde niet en hij glimlachte omdat hij zich dwaas voelde. Hij reikte naar zijn hoofd en voelde het opgedroogde bloed uit zijn haar vallen. Op dat moment werd er op de deurpost geklopt. De herbergier stond in de deuropening.
‘Wil je je wassen?’, vroeg ze. ‘Dat zou ik heel graag willen, dank je’, antwoordde Gael. Ze knikte op een manier die je een kleine buiging zou kunnen noemen, en verdween. Gael plaatste de bloem in het midden van de pagina en sloeg zijn notitieboekje dicht.
Later die dag ging Gael terug naar het bos om voorzichtig het blauw van de hinde uit te graven dat hij met de stok en het grote blad had gemarkeerd. Een van de stedelingen gaf hem een grote pot waarin Gael de geschikte grond bereidde voor de plant om in te leven. Hij vouwde voorzichtig de groene bladeren weg om er zeker van te zijn dat de blauwe bloemblaadjes in de bol zaten. De eerste paar nachten na de vondst ging hij het bos in met een handvol onwillige stedelingen. Ze zochten naar meer van de blauwe planten van de hinde, maar vonden er geen, waardoor Gael alleen het bos in ging. Elke nacht kwam hij terug zonder de blauwe planten van andere hinden in het bos te zien en zelfs steeds minder witte hinden. Tot Gael's ongenoegen begonnen de stadsmensen de plant 'the last hind's blue' te noemen. De naam leek te blijven hangen, maar de bloemen wilden niet meer bloeien. Omdat het oppotten van de plant Gael had verwacht dat dit zou gebeuren, was zelfs hij een beetje teleurgesteld. Na een week reed een van de universiteitsadministrateurs Yeavinkhall binnen. Zodra de universiteit hoorde van het blauw van de hinde, stuurden ze hem om Gael en de plant binnen te halen. Het was een stoere, harde man, die even weinig glimlachte als hij zei, gekleed in het blauw en olijfgroen dat kenmerkend was voor de klerken. De universiteit gebruikte de griffiers als lopers om bestanden, boeken en andere informatie te verzenden en te ontvangen. Dat dit werk behoorlijk wat moeilijkheden kende, werd bevestigd door deze man die een wapen droeg.
Gael pakte zijn spullen en liet Yeavinkhall achter voor de reis naar de universiteit. Tijdens de reis had Gael het blauw van de hinde in het maanlicht gezet, maar zonder resultaat. Het zou waarschijnlijk nog een jaar duren voordat de plant zijn bloemen weer zou laten zien. Een web van kooplieden regelde karrenritten helemaal terug naar Challiste. Ze zijn allemaal erg geïnteresseerd in het blauw van de laatste hinde. Gael had het verhaal dat hij over de muur was geklommen waarschijnlijk meer dan tien keer verteld. Hoewel hij nooit het deel heeft verteld waar hij zijn hoofd stootte en de lichten zag. Hij zei dat hij zichzelf had gesneden toen hij de bebloede pagina's van zijn notitieboekje liet zien. Gael vond alle aandacht een beetje te veel, maar zelfs de universiteit leek erg geïnteresseerd, want de klerk bewoog niet van Gaels kant en zorgde ervoor dat hij, en waarschijnlijk nog meer het blauw van de kleine hinde, veilig aankwam.
Hoofdstuk 9
Het was laat in de middag dat hij opnieuw de muren van Challiste betrad. Gael zat achterop een kar met het blauw van de hinde op zijn schoot. Het donkergroene hek passeerde Gael toen de kar het universiteitsterrein opreed. Gael raakte plotseling gespannen zonder te weten hoe iedereen zou reageren.
‘We zijn hier!’, riep de koopman toen de kar stopte bij een goedereningang. Zonder te stoppen of een woord te zeggen, begaf de bediende zich naar het kantoor van de griffier. Gael bedankte de koopman en ging naar de universiteit. Hij doorzocht de gang naar de landbouwafdeling. ‘Daar ben je!’ Tot zijn verbazing was het Suzet die naar hem toe kwam. ‘Ik kon mijn oren niet geloven toen ik het nieuws voor het eerst hoorde. "Er was een uitgestorven bloem gevonden". Ik dacht dat je gewoon een paper zou gaan schrijven waarom het uitgestorven zou kunnen zijn, om geaccepteerd te worden. Maar hier ben je dan, met de plant toch.’ 'Hallo Suzet. Het is goed je te zien', zei Gael, opgelucht een vriendelijk gezicht te zien. ‘Het is ook goed om jou te zien. Je hebt de bijenkorf behoorlijk in beroering gebracht. Ze weten van je komst, dus ik dacht dat ik hem moest voorbereiden. Ze zijn best geïnteresseerd in je vondst.’ ‘Ik snap het niet, deze zaak had verwijderd moeten worden. Waarom zijn ze ineens zo geïnteresseerd?’ ‘Je weet hoe het gaat. De universiteit is gebrand op successen. En geef toe, het is een goed verhaal.' Ze kwamen aan bij de landbouwafdeling. Terwijl ze de deurknop vasthield voegde ze eraan toe: ‘Probeer er gewoon van te genieten zolang het duurt.’ Ze opende de deur voor Gael en ze gingen de landbouwafdeling binnen. In het begin was het vrij rustig in de grote zaal. Een paar hoofden draaiden zich om en sommige mensen begonnen met elkaar te fluisteren. Maar toen kwam er een man met uitgestrekte hand op Gael aanlopen. Hij droeg het lichtblauwe gewaad van een professor.
‘Ik wil je feliciteren met je vondst’, zei hij en Gael moest onhandig de zware pot van het blauw van de kleine hinde naar zijn andere arm verplaatsen om de man de hand te schudden. Daarna kwamen steeds meer mensen van hun stoel om Gael te ontmoeten. Op een gegeven moment begonnen zelfs mensen uit de kas en het veld binnen te stromen. Toen er een behoorlijke menigte was verzameld, stelde een persoon in werkmanskleding de vraag die ze allemaal wilden stellen: 'Kunnen we het zien?' Voordat Gael kon reageren, overhandigde een professor hem delicate stalen gebruiksvoorwerpen uit zijn gewaad. Gael zette de plant op een tafel toen het stil werd in de kamer. Voorzichtig gebruikte Gael het gereedschap om de groene bladeren die de bloem bedekten weg te pellen. Ergens vreesde Gael nog steeds dat de bloembladen wit zouden zijn, maar toen hij de blauwe bloem onthulde, applaudisseerde en juichte de menigte. Sommigen schreeuwden het zelfs uit van ongeloof, maar raakten meteen in discussie met hun collega's. Toen naderde de rector uit de menigte. Hij keek even toe voordat hij naar Gael stapte.
‘Kunnen we even praten?’ zei rector de Brún op serieuze toon. Gael aarzelde om de fabriek achter te laten, maar Suzet en een paar professoren leken het te begrijpen en kwamen in actie om mensen weg te houden. Een paar meter van de menigte vandaan bleven ze staan terwijl ze naar de commotie keken. ‘Je hebt behoorlijk wat aandacht getrokken,’ zei hij. Toen nam hij even de tijd om zijn woorden te kiezen. 'Kijk Gael, ik had nooit gedacht dat je die bloem zou vinden. Ik verwachtte dat je een onderzoeksdocument zou schrijven over waar het zou kunnen groeien of waarom het niet bestond of zoiets. Een professor en ik zouden dat bekijken en als het goed was, zou ik je toestaan hier te studeren.’ Gael wist niet hoe hij moest reageren en zei niets. Zonder Gael aan te kijken vervolgde De Brún:
‘Maar ik denk dat onze afspraak een beetje veranderd is. Ik geloofde het niet eens toen ik voor het eerst over je vondst hoorde. Maar nu is het hier. Ik denk echter dat onze overeenkomst een beetje is veranderd. De professoren maakten bezwaar.’ Hij zweeg weer, waardoor Gael zich vreselijk ongemakkelijk voelde.
‘Ze eisten dat ik je de functie van onderzoeker toewees. Om je hier een vaste aanstelling te geven. Ze denken dat jouw kennis een aanvulling is op de afdeling’, zei hij en wendde zich tot Gael. ‘Ik denk dat ik het ermee eens ben. Zou je een functie als onderzoeker binnen de landbouwafdeling kunnen aanvaarden?’ 'Ja! Natuurlijk! Dat zou ik heel graag willen’, antwoordde Gael zonder aarzelen. 'Geweldig! Gefeliciteerd!’, zei De Brún en hij gaf Gael een schouderklopje. Even was er een moment waarop de twee mannen naar de menigte keken. ‘Laat me je nu niet ophouden. Ga terug, ga je verhaal vertellen’, zei De Brún. Gael bedankte hem en hij ging terug naar zijn kantoor. Gael keerde terug naar de fabriek waar de menigte hem met vragen bestookte.
Die avond liep hij uitgeput naar de slaapzaal. Hij kreeg nog wel een bed in de slaapzaal, maar hij zou een eigen kamer krijgen als onderzoeker. Hij keek naar de gangen, denkend dat ze hem heel vertrouwd zouden worden. Al herkende hij deze gang al als de gang waar de afdeling van het onverklaarbare zich bevond. De deur naar de afdeling stond open en toen hij er langs liep keek hij naar binnen, terwijl hij de rector onhandig in de ogen keek. De kleine vrouw kwam uit haar afdeling rennen.
'Ik hoorde dat je terug was!'. 'Ja. Nogmaals bedankt! Ik had het niet kunnen doen zonder jouw advies’, zei Gael met een vermoeide maar vriendelijke glimlach. ‘Kun je me vertellen hoe het ging?’, ‘Er valt niet zoveel te vertellen. Misschien een andere keer, alsjeblieft', ‘Heb je iets gezien in het Yeavinkhall-bos?’, vroeg ze hoopvol. 'Maak je geen zorgen. Niets dan de nachtelijke hemel en planten’, zei hij en voegde er opgewekt aan toe: ‘Gelukkig de juiste!’ ‘Oh, oké’, antwoordde de vrouw teleurgesteld. ‘We praten later wel’, zei ze en met een knikje en een klein handgebaar deinsde ze achteruit. Gael ging verder, maar zijn gedachten dwaalden af naar het flitsende licht dat hij het bos had gezien. Niets onverklaarbaars aan op je hoofd vallen, overtuigde hij zichzelf.
Epioloog
Geconcentreerde Gael zat aan een van de bureaus in de universiteitskas. Zijn haar, dat tot schouderlengte was gegroeid, moest als een paardenstaart achter zijn hoofd worden gebonden, zodat het het bureau niet zou raken. Een professor had hem toegewezen aan een project waarbij hij de groei van een plant zou vastleggen door dagelijks tekeningen te maken van de voortgang onder verschillende omstandigheden. Hij was nu een echte universitair onderzoeker van de landbouwafdeling en hij heeft zich zijn hele leven nog nooit zo verveeld. Hij liet het bureau en zijn werk achter om zijn hoofd leeg te maken. Hij voelde de ogen van zijn collega's hem veroordelen omdat hij zijn onderzoek onafgewerkt had gelaten, maar dat vond hij niet erg. Hij liep de trap op en kwam in de centrale hal van de agridept. Daar zag hij de directeur van de landbouwafdeling Nils de Brún vanuit een raam naar buiten kijken over de landbouwgrond van de afdeling.
‘Professor, kan ik u even spreken?’ vroeg Gael. ‘Noem me Nils, Gael, het is al maanden geleden.’, antwoordde Nils. 'En ja' ‘Ik denk erover om mezelf over te plaatsen naar een project op het veld.’, zei Gael. 'Is het zo erg?' ‘Nou nee, het is gewoon. Ik heb het gevoel dat ik vastgeketend zit aan een bureau.’ ‘Daar kon ik ook maar moeilijk aan wennen’, zei Nils met een kleine grijns. Toen Gael naast hem ging staan, keken de twee oudere mannen naar de andere studenten en onderzoekers die op het veld aan het werk waren. ‘Hou je niet van deze tijd van het jaar?, zei Nils, ‘Alles groeit en er is meer werk dan dat er tijd is om het te doen’. 'Toen ik jong was, leek het alsof ik voor altijd kon blijven werken'. ‘Die dagen zijn voorbij. Werken aan een bureau is zo erg nog niet. De vraag is of we hier zelf voor kiezen of dat we er door de jongeren onder druk zijn gezet’, aldus Nils. Gael glimlachte, en na een pauze begon: ‘Ik vroeg me af, heb je nieuwe gevallen gehad?’, vroeg Gael 'Wil je nog een keer naar buiten?' 'Ik had graag.' ‘Hm’, antwoordde Nils en zweeg. ‘Heb je iets?’, vroeg Gael. Nils was even in gedachten verzonken: 'Ik zou. Maar het is niet zozeer een geval….’, zei Nils en wendde zich tot Gael: ‘Ben je ooit in de hoofdstad geweest?’
Geschreven in 2021
Terug naar Encyclopedie / English