Het verhaal van Gael: Ik ben vissen
Ik ben vissen is het eerste geschreven verhaal binnen 'Het verhaal van Gael'. Het speelt zich af net na de proloog. Klik hier om dat eerst te lezen.
Gael staat bij een rivier en kijkt naar het water. Een stel grote vette vissen wacht rustig om te eten wat de stroming ook brengt. Gael besluit die avond vis te eten. Hij doet zijn spullen uit en zoekt een goede stok om mee te vissen. Hij slijpt de stok en loopt het bos weer uit. Voorzichtig stapt hij over een stel stenen zodat zijn schoenen droog blijven. Als hij zijn evenwicht heeft gevonden, richt hij zijn speer en aandacht op de vis. Hij gooit en hij mist. De speer blijft rechtop in de rotsbodem. Gael trekt zijn speer weer uit de grond en richt hem dan weer op een vis. Hij mist weer. Hij pauzeert even voordat hij zijn speer terug in het water gooit. Deze keer raakt hij, maar de speer drijft met vis en al de rivier af. Gael stapt onhandig uit het water en rent achter de vis aan. Gael wil het opgeven, maar net op dat moment blijft de vis steken aan de kant. Gael glimlacht.
Gael verliet de rivier met drie vissen die trots aan zijn zijde bungelden. Toen Gael naar het pad klom, begon het te regenen. Hij ploegde door dikke struiken en bladeren, maar stopte toen hij iemand hoorde rennen. Stopte en zag een man in een lichtblauwe tuniek die het pad overstak. De man was kletsnat. Hoewel Gael vrij lang was, zag de rennende man hem niet. Gael wilde tegen de man schreeuwen, maar deed het niet. Achter de rennende man stonden twee goedgeklede mannen op paarden. Ze schreeuwden tegen hem terwijl ze hem naar naar de grond werkten:
- 'Denk je dat je van ons kunt stelen?'
Toen ze de man bereikten, sloegen ze hem met een knuppel. Gael dook snel achter een boom. Hij keek niet en luisterde alleen. Er werd veel geschreeuwd en geschreeuwd, maar hij begreep niet waar het over ging. Het ging een tijdje door, maar uiteindelijk lachte de man met twee paarden en reed weg. Hij hoorde alleen de man in de blauwe tuniek snikken. Met wat gekreun stond de man op en strompelde weg. Gael bewoog niet en wachtte op stilte. Toen Gael zijn schuilplaats verliet, zag hij niemand en vervolgde zijn weg.
Na een paar regenachtige kilometers kwam hij aan bij een dorpje. Daar ging hij de herberg binnen en deed zijn natte mantel af. Hij ging voor de herbergier.
- 'Ik wil graag een warme maaltijd,' zei hij tegen de herbergier.
- 'Dat kan geregeld worden,' zei de conciërge, 'het is daar toch een regenachtige dag?'
Gael knikte en keek de herberg in. Zijn ogen vielen op een doorweekte man in een blauwe tuniek die rillend bij het vuur zat.
- 'Kom binnen zonder geld,' zei de herbergier.
- 'Hij kan zijn kont opwarmen bij het vuur, maar ik gooi hem eruit als hij begint te bedelen,' voegde de huishoudster eraan toe terwijl hij de man aankeek. Gael keek naar de rillende man.
- 'Mag ik hiervoor twee borden?" zei hij, terwijl hij de herbergier de vis aanbood. De herbergier trok zijn wenkbrauwen op.
- 'Natuurlijk kan dat', zei hij na een pauze.
Hij overhandigt Gael twee borden met dampende stoofpot. Gael loopt naar het vuur en geeft de man het bord. Het gezicht van de man lijkt in elkaar geslagen toen hij zich naar Gael wendde en zei:
- 'Ah, dus er is nog wat goeds over in de wereld.'
Gael knikte en forceerde een kleine glimlach maar ging ergens anders zitten.
Het verhaal gaat verder in Hoofdstuk 1
Geschreven in 2017
Ga naar Het verhaal van Gael: Bibliotheek / Ga naar Verhalen / English