De wandelaars van Sloingen: verschil tussen versies
(Nieuwe pagina aangemaakt met 'De wekker gaf vijf over zes aan toen het irritante geluid voor de tweede keer klonk. Een ongeschoren Thijs kwam overeind. Hij deed zijn bril op en kleedde zich slaapdronken aan. Voordat hij zijn huis verliet stak hij nog snel een droge cracker met kaas in zijn mond. Hij at deze op tijdens het rijden in zijn oude volvo en probeerde vervolgens met een hand een knoop van zijn jas dicht te doen. Hij remde af bij een oudere man in een blauw jack met het logo van...') |
Geen bewerkingssamenvatting |
||
| Regel 3: | Regel 3: | ||
:‘Goedemorgen Herman!’, zei Thijs, ‘Lekker geslapen? | :‘Goedemorgen Herman!’, zei Thijs, ‘Lekker geslapen? | ||
:‘We moeten die kutzooi volstorten met beton’ zei Herman. | :‘We moeten die kutzooi volstorten met beton’ zei Herman. | ||
Herman vond het niets om aan de beurt te zijn. In stilte reden ze verder. Thijs hen naar het huis van echtpaar Peters. | Herman vond het niets om aan de beurt te zijn. In stilte reden ze verder. Thijs bracht hen naar het huis van echtpaar Peters. | ||
De Peters woonde pas net in Sloingen ze hadden het huis voor te veel geld gekocht. Ze kwamen uit de stad en waren rijk. Hij was rijk, zij was vooral bijzonder aantrekkelijk. Voor de verhuizing hadden ze een verhuiswagen en enkele brede kerels laten komen. Niemand van de opzichters heeft ze zelf een doos zien aanraken. | De Peters woonde pas net in Sloingen ze hadden het huis voor te veel geld gekocht. Ze kwamen uit de stad en waren rijk. Hij was rijk, zij was vooral bijzonder aantrekkelijk. Voor de verhuizing hadden ze een verhuiswagen en enkele brede kerels laten komen. Niemand van de opzichters heeft ze zelf een doos zien aanraken. | ||
Versie van 7 jan 2023 13:28
De wekker gaf vijf over zes aan toen het irritante geluid voor de tweede keer klonk. Een ongeschoren Thijs kwam overeind. Hij deed zijn bril op en kleedde zich slaapdronken aan. Voordat hij zijn huis verliet stak hij nog snel een droge cracker met kaas in zijn mond. Hij at deze op tijdens het rijden in zijn oude volvo en probeerde vervolgens met een hand een knoop van zijn jas dicht te doen. Hij remde af bij een oudere man in een blauw jack met het logo van de gemeente er op. De man stapte in terwijl deze diep zuchtte en iets zei wat moest lijken op ‘goedemorgen’.
- ‘Goedemorgen Herman!’, zei Thijs, ‘Lekker geslapen?
- ‘We moeten die kutzooi volstorten met beton’ zei Herman.
Herman vond het niets om aan de beurt te zijn. In stilte reden ze verder. Thijs bracht hen naar het huis van echtpaar Peters.
De Peters woonde pas net in Sloingen ze hadden het huis voor te veel geld gekocht. Ze kwamen uit de stad en waren rijk. Hij was rijk, zij was vooral bijzonder aantrekkelijk. Voor de verhuizing hadden ze een verhuiswagen en enkele brede kerels laten komen. Niemand van de opzichters heeft ze zelf een doos zien aanraken. Bij het huis aangekomen klopte Thijs op de deur. Het was meneer Peters die de deur opende en Thijs verborg zijn teleurstelling achter een arme glimlach.
- ‘Goede morgen!’ Zei Thijs vriendelijk.
- ‘Goede morgen heren!’ Zei meneer Peters opgewekt.
- ‘En? Bent u zover?’ Vroeg Thijs.
- ‘Geef me even’, zei meneer Peters terwijl hij een warme jas aan deed. Toen hij bukte om schoenen te pakken stopte hij.
- ‘Wat moet ik eigenlijk aan?’, Zei hij, en voegde daar met opgetrokken wenkbrauw aan toe: ‘Aangezien ik niet weet waar we naartoe gaan...’
- ‘De laarzen.’, commandeerde Herman vanachter een aarzelende thijs.
Meneer Peters deed brandschone groene regenlaarzen aan. Thijs rook het rubber zelfs. Hij beeldde zich in hoe Meneer Peters in lokale bouwwinkel langs de laarzen liep en deze impulsief had aangeschaft. Omdat hij nu op het platteland woonde en ‘dan heb je rubber l aarzen’. De drie heren liepen naar de oude Volvo. Thijs stapte weer achter het stuur en meneer Peters nam plaats op de achterbank.
- ‘En bent u al klaar met het uitpakken en zo?’ Zij Thijs terwijl hij weg reed bij het huis.
- ‘We zijn al een heel eind! Maar we wachten nog met de leefkeuken inrichten. Je moet toch eerst gevoel bij zo’n de ruimte krijgen.’, antwoordde meneer Peters.
- ‘Ah ok!, zei Thijs denkend aan zijn keuken waar je eigenlijk maar in je eentje kan staan.
- ‘Het voelt wel een beetje vreemd. Twee mannen die me s‘ ochtends vroeg op komen halen om me wat te laten zien. Karlijn vond het ook al vreemd.’
Herman keek naar Thijs, die duidelijk met zijn gedachten heel ergens anders was.
- ‘Maakt u zich geen zorgen’, zei Thijs vlug, ‘u ziet het vanzelf’
- ‘Mysterieus... Nu maakt u me wel nieuwsgierig!’, zei meneer Peters. Maar hij liet zich teleurgestelt terug in de achterbank vallen en keek wat uit het raam. Thijs reed een paar minuten de polder in tot hij de auto parkeerde naast een modderige plattelandsweg.
- ‘Zijn we er?’, zei meneer Peters verbaast om zich heen kijkend.
- ‘Bijna, gaat u mee?’, antwoordde Thijs terwijl hij zijn gordel los deed. Herman stapte al uit en marcheerde de onverharde weg op, Thijs en meneer Peters volgde hem. Honderd meter voor hem doemde er een laag houten hek op. Achter hek lag een weiland dat volledig bedenkt was met een dikke mist.
- ‘Is dat het?’, Vroeg meneer Peters toen ze bij het hek aankwamen. Herman leunde al nonchalant op het hek en keek naar de mist.
- ‘Dit is het!’, antwoordde Thijs.
- ‘Oké…’, zei meneer Peters verbaast. Snel voegde hij daar aan toe:
- ‘Nee prachtig zo met het eerste licht zon!’
- ‘Deze mist hangt hier iedere nacht . Het vervliegt als de zon opkomt’, legde Thijs uit terwijl ook hij op het hek ging leunen.
- ‘Ik snap wel dat jullie dit mooi vinden’, zei meneer Peters en vervolgde na een paar tellen: ‘Enne, nemen jullie ieðdereen hier mee naartoe?’
- ‘Iedereen. Maar kijk is goed in de mist, als u wilt’, zei Thijs en hij gebaarde dat meneer Peters dichter bij moest komen. Meneer Peters snoof een keer en ging tussen de heren in staan. Toch verbrak hij de stilte al snel:
- ‘Ik ben wel blij dat dat Karlijn niet is meegegaan. Die had hiervoor echt niet het bed uit gewild’.
Thijs keek meneer Peters pijnlijk aan.
- ‘Ik wil niet ondankbaar klinken, maar ik zit hier eigenlijk niet op te wachten’, zei hij.
- ‘Daar’, zei Herman plots. Hij wees en keek gefocust de mist in.
Diep in de mist bewoog zich iets voort.
- ‘Oja, en daar achter loopt er nog een’, Zei Thijs.
Meneer Peters boog zich over het hek om te kunnen zien waar de heren het over hadden. Tussen de slierten mist liepen figuren met gebogen hoofd. Onder gescheurde kleding slofte versleten leren schoenen maar ook blote voeten met een bleke huid door het natte gras. Meneer Peters zuchtte.
- ‘Zijn dat acteurs ofzo? I-ik heb nog veel te doen in het huis. Had dan toch op zijn minst verteld wat jullie van plan waren!’
- ‘Wij moeten het verplicht van de gemeente aan u laten zien’, zei Thijs ‘Het is een wat rustige morgen, maar meestal zijn het er meer.’
- ‘Verwachten jullie dat ik dit geloof?’, zei meneer Peters verbitterd.
Thijs maakte met zijn borst. Thijs draaide om en kon niets anders als medelijden hebben voor de doodsbange blink op meneer Peters zijn gezicht.
- ‘U bent veilig’, zei hij sussend, ‘Ze kunnen niet buiten de mist lopen.’
Een gezadeld paard zonder ruiter liep langs, ribben waren te zien door de gaten in haar rotte vlees. Meneer Peters deed snel een hand voor zijn mond.
- ‘Hoe vaak je ze ook ziet, ze blijven weerzinwekkend’, zei Thijs en vervolgde:
- ‘We noemen ze de rusteloze doden, of de wandelaars. Ze zijn vervloekt om eeuwig hier door de Tilrau polder te lopen, maar nooit aan te komen. Zoals je zag, ze zien ons wel, maar als je ze met rust laat gebeurd er niets.’
Thijs draaide zich weer om. Verscholen in de mist schuifelden enkele figuren. Na een tijdje begon hij weer:
- ‘Het verhaal gaat dat toen de Spanjaarden vijfhonderd jaar geleden op de vlucht sloegen zij alles plunderde wat zij tegen kwamen. Op hun route kwamen ze langs de gouw van een Barones kwamen. Zij bood hen voedsel en kleding zodat zij niet geplunderd zouden worden….’
- ‘Wat als het in heel Sloingen mistig is?’, vroeg meneer Peters plots. Hij stond nog steeds op een paar meter van het hek. Thijs durfde meneer Peters niet aan te kijken terwijl hij antwoord gaf:
- ‘Dan lopen ze wel eens helemaal door het dorp.’
- ‘U doet er het verstandigst aan om binnen blijven’, antwoordde Herman.
- ‘Een ding is zeker. Ik ga verhuizen.’, bromde meneer Peters
- ‘Dat snap ik maar dat hoeft niet persee nodig te zijn.’, Zei Thijs
- ‘U staat vrij om te gaan. Maar dan zijn we wettelijk verplicht u in de gaten’, voegde Herman er aan toe en draaide om naar meneer Peters, ‘Dat gaat zo ver als het in huis plaatsen van een opzichter.’
- ‘Pardon?!’
- ‘Dat gaat zo ver als het in huis plaatsen van een opzichter. Begrijp ons niet verkeerd. We bewaren. We bewaren graag de rust hier. Als iedereen zich gewoon aan de regel houd gaat het goed.’
- ‘Precies!’, riep Thijs uit, ’En hoe vaak is het nou mistig! Als het een keer mistig is dan is dat meestal toch ‘s nachts.’
Meneer peters keek Thijs niet aan.
- ‘Zijn er nog meer verrassingen?’ Snauwde hij naar Herman.
- `Willen jullie kinderen?’, Vroeg Herman.
Peters vernauwde zijn ogen.
- ‘Het is uiteraard verboden om ‘s nachts de het veld te betreden. Leer ze hier uit de buurt te blijven. De basisschool zal hier uiteraard bij helpen.’
- Maar we hebben nooit incidenten. Nogmaals, als u ze met rust laat dan laten ze u ook met rust’,
- ‘Dat zal wel. Brengen jullie mij dan nu wel terug?’
- ‘Ik denk het wel! Herman?’
Herman knikte. Het drietal liep terug naar de auto terwijl er in de mist een wachter in een geroeste wapenuitrusting hen met glazige ogen en nakeek.
Geschreven in 2022
Terug naar de Verhalen pagina / English